وفات زين العابدين عليه السلام را تعيين نموده . در كافى مينويسد حضرت باقر فرمود پدرم على بن الحسين هنگام وفات مرا در آغوش گرفته فرمود پسرم ترا وصيتى ميكنم كه پدرم هنگام وفات به من نمود از جمله سفارشى كه نمود اين بود كه فرمود : يا بنى اياك و ظلم من لا يجد عليك ناصرا الا الله . بترس از اينكه ستم روا دارى به كسى كه جز خدا ناصرى ندارد . در تذكرة الخواص سال نود و چهار را از ابن عساكر نقل مىكند و مينويسد ابو نعيم سال نود و دو و نود و پنج نوشته است ولى قول اول صحيح است چون آن سال را سال مرگ فقهاء ناميدند بواسطه عده كثيرى از دانشمندان كه در آن سال مردند اول سال حضرت على بن الحسين از دنيا رفت پس از ايشان يكى پس از ديگرى از قبيل سعيد بن مسيب و عروة بن زبير و سعيد بن جبير و گروهى از فقهاى مدينه از دنيا رفتند . گفته‌اند در روز شنبه هجدهم محرم سال نود و پنج از دنيا رفت به اسمى كه وليد بن عبد الملك مروان به او داد . عمرش را پنجاه و نه سال و چهار ماه و چند روز گفته‌اند بعضى پنجاه و هفت سال گفته‌اند به مقدار عمر پدرش . باب يازدهم تاريخچه زندگى اولاد و زنان امام عليه السلام در اين بخش شرح زندگى زيد بن على بن الحسين كه شهيد شد و زندگى ساير كسانى كه نسبت به اين خاندان داشته‌اند باختصار ذكر شده . در مناقب ج 3 ص 311 مينويسد - زين العابدين عليه السلام دوازده فرزند داشت از همسران كنيزش و دو فرزندش كه امام محمد باقر و عبد الله باهر بودند مادرشان ام عبد الله دختر حسن بن على بود زيد شهيد و عمر دو قلو بودند همچنين عبد الرحمن و سليمان . اما حسن و حسين و عبيد الله سه قلو بودند محمد اصغر تنها متولد شد على اصغر و خديجه نيز تنها متولد شدند .